Siatkówka na siedząco narodziła się w 1956 roku w Holandii. Dyscypliną olimpijską stała się dużo później, bo dopiero w 1980 roku w Arnhem. Do Paraolimpiady w Sydney rozgrywano dwa rodzaje siatkówki – na stojąco i na siedząco. Od Paraolimpiady w Atenach zawodnicy rywalizują już wyłącznie na siedząco.

Siatkówka jest jedną z tych paraolimpijskich dyscyplin, w których nie obowiązuje podział na klasy. Zawodnicy muszą jedynie spełniać kryteria minimalnego poziomu niepełnosprawności.

Podstawowa różnica pomiędzy siatkówką na siedząco a jej pierwowzorem polega na tym, że siatka jest zawieszona znacznie niżej – na poziomie 1,15 m (1,05 m w grze kobiet). Zawodnicy podczas trwania meczu nie mogą nigdy oderwać miednicy od podłogi. Pozostałe zasady obydwu sportów nie różnią się.