Przejdź do treści głównej

Lider Dostępności - Koordynator ds. dostępności Donata Kończyk

Koordynator ds. dostępności

Donata Kończyk 

Pedagog specjalny, tyflopedagog oraz instruktor orientacji przestrzennej i rehabilitacji wzroku. Absolwentka studiów menedżerskich na UW oraz MBA Innowacje i Analiza Danych. Od ponad 20 lat zawodowo zajmuje się wdrażaniem dostępności cyfrowej, architektonicznej i informacyjno-komunikacyjnej.

W latach 1999–2016 była zastępcą kierownika Biura ds. Osób z Niepełnosprawnościami na UW, gdzie wprowadziła liczne innowacje wspierające studentów i pracowników z niepełnosprawnościami. Od 2017 roku pełni funkcję Pełnomocnika Prezydenta m.st. Warszawy ds. dostępności, a od 2020 roku jest naczelnikiem Wydziału Dostępności. Zainicjowała i uporządkowała procesy dostosowywania architektonicznego przestrzeni miejskiej oraz budynków użyteczności publicznej.

Opracowała lub współtworzyła kluczowe dokumenty, m.in.: Standardy dostępności architektonicznej (2017 i 2022), Wytyczne zapewniania dostępności wydarzeń (2018), Standard dostępności cyfrowej (2020) oraz Wytyczne dotyczące dostępności informacyjno-komunikacyjnej (2021). W 2020 roku zainicjowała realizację 200 audytów dostępności obiektów miejskich oraz 300 spacerów audytowych. Uruchomiła usługę tłumacza języka migowego online w ponad 1200 warszawskich instytucjach publicznych.

Koordynuje proces zapewniania dostępności w ponad 900 jednostkach organizacyjnych i 300 osobach prawnych m.st. Warszawy, współpracując z ponad 500 koordynatorami ds. dostępności. Jest pomysłodawczynią Warszawskiej Akademii Dostępności, największego w Polsce projektu edukacyjnego dla osób wdrażających dostępność. Dzięki jej zaangażowaniu w proces zapewniania dostępności Warszawa zdobyła liczne wyróżnienia, w tym nagrody przyznane miejskim inwestycjom w konkursie „Lider Dostępności” w latach 2017–2024 oraz prestiżową nagrodę Komisji Europejskiej Access City Award 2020.

Kapituła konkursu „Lider Dostępności” nagrodziła Donatę Kończyk w uznaniu dla jej dotychczasowej działalności, w której skutecznie realizuje zmiany na rzecz dostępności, przekształcając Warszawę w miejsce bardziej przyjazne i dostępne dla wszystkich mieszkańców. 

Film powstał w ramach projektu „Polska Bez Barier 2025” współfinansowanego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.


Realizacja: Oskar Zakrzewski 


PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

grafika człowieka bez barier
Anna Krupa | Nagroda publiczności | Człowiek bez Barier 2025
Gdy Anna przyszła na świat bez rąk, lekarze i sąsiedzi zastanawiali się, czy wychowywanie takiego dziecka ma sens.  Nie wyobrażali sobie, gdzie mogłaby pracować i co miałaby zrobić z życiem. Tymczasem Anna wspierana przez swoją rodzinę stała się osobą, dla której nie ma rzeczy niemożliwych.  
WIĘCEJ..
wideopodcast integracji
Żeby nie było cringu. Co może Standuper?
- Dostaję dużo fajnych informacji zwrotnych w rodzaju: «przez ciebie pójdę do piekła», bo śmiałem się z ludzi w hospicjum albo śmiałem się z osób niepełnosprawnych”. Ludzie to bardzo cenią i lubią – mówi w rozmowie z Mateuszem Różańskim stand-uper i psychoterapeuta Jakub Rafalski. Opowiada on o reakcjach publiczności na jego występy, planowanej książce i łączeniu pracy psychoterapeuty z występami komediowymi.- Dostaję dużo fajnych informacji zwrotnych w rodzaju: «przez ciebie pójdę do piekła», bo śmiałem się z ludzi w hospicjum albo śmiałem się z osób niepełnosprawnych”. Ludzie to bardzo cenią i lubią – mówi w rozmowie z Mateuszem Różańskim stand-uper i psychoterapeuta Jakub Rafalski. Opowiada on o reakcjach publiczności na jego występy, planowanej książce i łączeniu pracy psychoterapeuty z występami komediowymi. Materiał powstał w ramach projektu współfinansowanego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
WIĘCEJ..
grafika człowieka bez barier
Stanisława Strzelczyk | Senior bez Barier | Człowiek bez Barier 2025
Stanisława nie wie, co to jest odpoczynek. Rozpiera ją energia i wyniesione z rodzinnego domu poczucie obowiązku. Całe życie wstawała o 4:00. Najpierw, by pomagać przy krowach, owcach i ptactwie, potem by gotować kompot  dla zbierających torf, bez którego nie można było ogrzać domów w jej okolicy, i wreszcie, by zamarzniętą rzeczką lub wśród wysokich traw pomaszerować 4 km do szkoły. Dzisiaj ma 78 lat i pozwala sobie na luksus zaczynania dnia o 6:00, ale tempa nie zwolniła. Jej życie to działanie. Rytm jej dnia wyznacza praca.
WIĘCEJ..