Wszystkie artykuły

Pociąg do Gdyni ruszył w niedzielę. Przedziały zapełniły się rodzinami z dziećmi.  Zanim każdy znalazł swoje miejsce, upłynęło sporo czasu. Trzeba było rozmieścić  ciężkie walizki i przede wszystkim pomóc najmłodszym pasażerom poradzić sobie  z trudnymi emocjami. Ułatwiły to trochę smakołyki rozdawane dzieciom przez kadrę  wyjazdu ze Stowarzyszenia „SOS Wioski Dziecięce w Polsce”. Właśnie ta organizacja, razem ze Stowarzyszeniem Mudita, zorganizowała turnus terapeutyczno-wypoczynkowy w Nowęcinie – Łebie nad jeziorem Sarbsko dla 20 ukraińskich  rodzin z dziećmi z wyzwaniami rozwojowymi i z niepełnosprawnością. 

Absolwent Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, doktor nauk rolniczych w zakresie kształtowania środowiska, wykładowca w Akademii Wojsk Lądowych we Wrocławiu, ekspert zarządzania kryzysowego, analityk ryzyka i prewencji zagrożeń, autor książek o tej tematyce – Romuald Grocki – odpowiedział „Integracji” na pytania dotyczące osób z niepełnosprawnością oraz roli opiekunów i asystentów w sytuacjach katastrof i zagrożeń.

– Aparaty słuchowe powinny być bezpłatne dla wszystkich Głuchych – zaznacza Paweł, osoba zmagająca się z niepełnosprawnością słuchu od kilkudziesięciu lat. 

Co roku szukamy – i znajdujemy – naśladowców Piotra Pawłowskiego – przyszłych liderów, którzy będą kontynuowali Jego dzieło, gdyż w wielu obszarach wciąż jest mnóstwo zadań. 

Nie tylko większe nakłady finansowe, ale przede wszystkim zmiana sposobu funkcjonowania jest potrzebna do przeprowadzenia prawdziwej reformy psychiatrii w Polsce. Tak twierdzi psychiatra Marek Balicki, były minister zdrowia i pełnomocnik ds. reformy psychiatrii, członek Rady do Spraw Zdrowia Psychicznego przy Ministrze Zdrowia.

Żubr – majestatyczny symbol polskich lasów – to nie tylko największy ssak Europy, ale także strażnik różnorodności biologicznej. Dzięki projektowi „Pod parasolem żubra” każdy, niezależnie od wieku czy sprawności, może odkryć jego niezwykłą rolę w przyrodzie.

Smartfony, laptopy, komputery osobiste, ale też terminale płatnicze i bankomaty. Codzienne funkcjonowanie we współczesnym świecie bez tych urządzeń jest w dzisiejszym świecie niemal niemożliwe. Tym, by były one dostosowane do potrzeb osób z różnymi niepełnosprawnościami, zajmuje się Urząd Komunikacji Elektronicznej.

Rozkruszane leki podawane w posiłkach bez wiedzy pensjonariuszy, brak odpowiedniego personelu medycznego, zaniedbania higieniczne i ciasne pokoje – to tylko część nieprawidłowości, jakie ujawnił Krajowy Mechanizm Prewencji Tortur (KMPT) podczas wizytacji jednego z Domów Pomocy Społecznej na Podlasiu. Raport opublikowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich odsłania dramatyczny obraz codzienności wielu mieszkańców DPS-ów w Polsce.

- Na pierwszym miejscu stawiamy człowieka. Oczywiście – chcemy rozwijać usługi społeczne w społecznościach, bo one są po prostu lepsze dla ludzkiego funkcjonowania. Jednocześnie chcemy zapewnić bezpieczeństwo i stabilność osobom, które obecnie mieszkają w DPS-ach – mówi w rozmowie z naszym portalem wiceministra rodziny, pracy i polityki społecznej Katarzyna Nowakowska, która odpowiada w resorcie m.in. za reformę systemu pomocy społecznej.

Powstała w prywatnym sklepie i jest pierwszą komfortką w mieście. – Jeszcze jej nie widziałem, ale wybieram się zobaczyć, jak wygląda i jak funkcjonuje. Może to będzie impuls dla miasta – mówi Arseniusz Finster, burmistrz Chojnic. Pytany o plany dotyczące komfortek miejskich i plenerowych przyznaje, że miasto dopiero przygląda się potrzebom w tym zakresie, ale niczego nie wyklucza. Tymczasem my pytamy Mateusza Rudnika, przedstawiciela firmy, która stworzyła komfortkę, o wyposażenie i szczegóły jej użytkowania.  

Wchodząc do przychodni, pacjent ma nadzieję, że pielęgniarka przywita go z uśmiechem i pomoże pokonać jego obawy, rozwieje wątpliwości. Że lekarz poświęci mu czas i uwagę, a do tego będzie nieomylnym diagnostą, wybitnym specjalistą i sympatycznym człowiekiem o wielkiej cierpliwości i umiejętności prostego przekazywania zaleceń, najlepiej dostosowanych indywidualnie do warunków życia pacjenta. Tymczasem świat personelu medycznego w niczym nie przypomina tego znanego z seriali.

Kasię i Karo – bo tak lubi o niej mówić mama – spotykam podczas sesji zdjęciowej. Dziewczyny robią makijaż, układają fryzury i w końcu stają przed obiektywem. Są piękne i pełne radości. Na zdjęciach przytulają się i pozują z taką energią, jakby od tego wszystko zależało. Tak żyją. Intensywnie, mocno i cieszą się każdą chwilą, bo los doświadczył je okrutnie. Po skończonej sesji idę z nimi do kawiarenki, którą właśnie otworzyły, i pijąc dobrą kawę, wysłuchuję niezwykłej historii matki i córki.