Wszystkie artykuły

Przez 5 lat trwania Akcji Społecznej „Przewijamy Polskę” zgłoszono do bazy lokalizacji komfortek ponad 70 miejsc w całym kraju (www.komfortki.pl). Jesteśmy jednak pewni, że komfortek jest dużo więcej, dlatego zachęcamy właścicieli i zarządców obiektów do informowania nas o tym – na adres komfortka@integracja.org. Tymczasem prezentujemy bazę komfortek w Warszawie (zgłoszonych i tych, które sprawdziliśmy sami). Pozytywna informacja jest taka, że ich liczba rośnie...

„Taki mały człowiek, a ma pomalowane usta na czerwono” – te słowa Justyna usłyszała od małej dziewczynki, która wracała z mamą z przedszkola. szepnęła je cicho, ale słyszalnie. Justyna uśmiechnęła się do siebie, ale że była już spóźniona na nasze spotkanie, nie zatrzymała się, by wyjaśnić. Być może zrobiła to mama, ale może też uciekła od tematu i zignorowała słowa córki. Kiedy się spotkałyśmy, była to pierwsza rzecz, o której opowiedziała mi rozbawiona, i od razu sięgnęła do torebki po szminkę, by te usta poprawić. 

W dniach 2 i 3 czerwca 2026 roku w warszawskim Centrum Nauki Kopernik odbył się III Kongres #City4All pod hasłem Miasta dostępne. Organizatorami wydarzenia, finansowanego przez m.st. Warszawę, były Warszawska Akademia Dostępności oraz Fundacja Kultury Bez Barier, a wśród kluczowych partnerów znalazły się Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, Stowarzyszenie Architektów Polskich oraz Fundacja Integracja. 

Neuroróżnorodność w filmach coraz częściej przestaje być traktowana jako temat „specjalny” czy medyczny, a staje się po prostu częścią ludzkich historii. Kino zaczyna pokazywać bohaterów w spektrum autyzmu, z ADHD czy innymi odmiennymi sposobami funkcjonowania poznawczego nie jako wyjątki, ale jako pełnoprawne postacie - z emocjami, relacjami i własną perspektywą na świat.

Do tego miejsca ludzie przynoszą swoje lęki, marzenia i głęboko skrywane emocje. Dostają zrozumienie, empatię i tarczę do ochrony przed oceniającymi spojrzeniami, społecznymi oczekiwaniami, własnym poczuciem straty. Odzyskują tu pozycję na rynku pracy, szansę na randkę i zachowanie własnej godności. Inaczej widzą siebie w lustrze. Wszystko to w atmosferze pełnej dyskrecji. Na odsuniętym od ulicy budynku nie ma szyldu. Nic nie wskazuje na charakter świadczonych tu usług. Klienci na siebie nie wpadają. W poczekalni przypominającej secesyjną rezydencję wiszą obrazy Tamary Łempickiej. Cisza, piękno, spokój.

30 maja obchodzony jest Światowy Dzień Stwardnienia Rozsianego, choroby przewlekłej ośrodkowego układu nerwowego, która najczęściej dotyka młodych dorosłych, zwykle między 20. a 40. rokiem życia. Jej istotą jest uszkadzanie osłonek mielinowych włókien nerwowych w mózgu i rdzeniu kręgowym, co prowadzi do zaburzeń w przekazywaniu impulsów nerwowych. Choroba ma bardzo indywidualny przebieg – u każdej osoby może objawiać się inaczej i w różnym stopniu wpływać na codzienne funkcjonowanie.

Powszechnie wiadomo, że w Polsce jest niski wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Przyczyny są różne, m.in. nieodpowiednie kwalifikacje, obawy osób z niepełnosprawnościami, bariery transportowe, technologiczne, niedostosowane miejsca pracy, niska świadomość pracodawców w zakresie możliwości i ograniczeń potencjalnych pracowników.

Polski system świadczeń jest bardzo złożony i choć ich kwoty nie należą do szczególnie wysokich, to różnorodność dodatków, świadczeń i zasiłków, które przysługują różnym grupom osób z niepełnosprawnością, może prowadzić do licznych pomyłek. Dlatego też przygotowaliśmy drugą część naszego Atlasu Świadczeń Polskich. Tym razem zajęliśmy się mniej powszechnymi i, co za tym idzie, mniej znanymi świadczeniami.

Pewnego letniego, ale niezbyt upalnego popołudnia Piotr Pawłowski odwiedził jednego młodzieńca, który niedawno wylądował na wózku. Odświętnie wystrojony witał gościa. Piotr zapytał: „Gdzie masz buty?”. Bo rzeczywiście w odświętnej kreacji młodzieńca brakowało obuwia. Zmieszany pytaniem wybąkał: „Po co mi? Przecież nie chodzę!” „Ja też!” – natychmiast zripostował Piotr, kierując swą lekko tylko ruchomą lewą rękę ku swoim eleganckim brązowym mokasynom. A trzeba dodać, że był dużo mniej sprawny od swego gospodarza. Wiedział jednak, co mówi – wszak od kiedy usiadł na wózku, musiał zawsze walczyć o prawo do wizerunku osób niepełnosprawnych, np. w kolejce po modną dżinsową bluzę, kiedy nie tylko kupujący, ale i ekspedientka dziwili się, po co kalece taka bluza.

Uzyskanie wsparcia asystenta osobistego może znacząco ułatwić codzienne funkcjonowanie osobom z niepełnosprawnością lub mającym trudności w samodzielnym wykonywaniu podstawowych czynności. Taka pomoc obejmuje między innymi wsparcie w poruszaniu się, załatwianiu spraw urzędowych, robieniu zakupów czy uczestniczeniu w życiu społecznym. Choć procedura ubiegania się o asystenta może wydawać się skomplikowana, w praktyce można ją przejść krok po kroku. Poniżej wyjaśniamy, gdzie zgłosić się po pomoc, jakie dokumenty przygotować i co zrobić, jeśli w Twojej gminie program nie jest dostępny.

Łukasz Szeliga, wieloletni prezes Polskiego Komitetu Paralimpijskiego oraz Polskiego Związku Sportu Niepełnosprawnych „START”, otrzymał Nagrodę Główną im. Janusza Korczaka. „Traktuję to nie jako nagrodę dla siebie, ale dla całego ruchu paralimpijskiego” – podkreślił laureat.

Za nimi jedenaście dni trasy, zaledwie po cztery godziny snu na dobę i blisko trzydzieści poruszających rozmów. Małgorzata Czupik w trzeciej edycji akcji „Ogórkiem z OzN” oddała głos tym, którzy na co dzień bywają w naszym społeczeństwie przezroczyści – osobom Głuchym i neuroatypowym. W szczerej rozmowie opowiada, dlaczego to nie rampy czy windy, ale nasza mentalność jest wciąż największą barierą do pokonania.