Jedno kliknięcie wygląda jak drobna czynność. Z perspektywy mózgu może być złożonym procesem. 

Pewnego dnia w ogrodzie pojawia się mors. I właściwie już samo to zdanie wystarcza, by uruchomić dziecięcą wyobraźnię. Bo przecież mors powinien znajdować się gdzieś wśród lodu i zimnej wody, a nie między domem, trawnikiem i ogrodowymi sprzętami. Alex Nogués bierze ten prosty, absurdalny pomysł i rozwija go w opowieść zabawną, ciepłą, a przy tym pozostawiającą po lekturze kilka całkiem poważnych pytań.

W 1960 r. odbyły się pierwsze igrzyska paraolimpijskie (wówczas tak się nie nazywały) – największa i najważniejsza impreza sportowa z udziałem osób z niepełnosprawnością. Nazwa wzięła się – ponoć – z połączenia przedrostka w określeniu schorzeń kręgosłupa (paraplegia) i wyrazu „olimpiada”, ale z czasem, kiedy rozszerzono krąg uczestników tego wydarzenia, uznano, że uzasadnione będzie większe zaznaczenie greckiego przyimka para – „obok”. Do tego od niedawna igrzyska te w języku polskim nazwane są… paralimpijskimi.

W dniach 9–10 października w Warszawie odbyła się czwarta edycja konferencji Neuroshow, zorganizowanej przez Fundację JiM. To jedno z największych wydarzeń w Polsce poświęconych neuroróżnorodności. W tym roku w konferencji wzięło udział ponad 800 uczestników z całego świata (w tym około 150 osób online), 52 prelegentów z Polski i zagranicy oraz 17 wystawców.

Czy grupa samopomocowa może stać się początkiem zmiany społecznej? Jak stworzyć miejsce, w którym osoby neuroatypowe nie muszą się maskować, dostosowywać do oczekiwań większości ani tłumaczyć ze swoich zachowań? I wreszcie – jak sprawić, żeby takie miejsca powstawały nie tylko w największych miastach, ale w całej Polsce? O tym rozmawiali uczestnicy panelu „Budowanie społeczności osób neuroatypowych w praktyce. Od oddolnych inicjatyw do realnej zmiany”, który odbył się podczas konferencji NeuroShow 2026.

-Patrz: tu stoi taka współczesna rzeźba. Przedstawia ideały olimpijskie: „Szybciej, wyżej, mocniej”.  Sformułował je w 1891 r. dominikanin o. Henri Didon, a póżniej baron Pierre de Coubertin, ojciec  nowożytnych igrzysk olimpijskich, przejął je jako dewizę ruchu olimpijskiego.– Też mi coś! Wydłużony, trójkątny grot, skierowany ku niebu, jakby wyklepany w metalu…

Neuroróżnorodność to nie tylko sposób opisywania odmienności ludzkich umysłów, lecz także ruch społeczny, który kwestionuje przyjęte normy i domaga się prawa do samostanowienia. O tym, jak społeczeństwo definiuje normalność, dlaczego odmienność bywa powodem wstydu i czym jest dostępność relacyjna, mówiła podczas NeuroShow 2026 Julia Kozakiewicz-Domżał, kulturoznawczyni, samorzeczniczka, związana z Domem Neurokultury i Pimp My Mind. Jej wykład „Neuroróżnorodność to nie termin medyczny. To społeczno-polityczna rewolta” był próbą spojrzenia na neuroodmienność nie przez pryzmat diagnoz, lecz kultury, relacji społecznych i praw człowieka.

Czy osoby autystyczne inaczej przeżywają miłość? Co przyciąga je do partnerów neurotypowych, a co sprawia, że związki bywają trudne? Jak rozmawiać o emocjach, bliskości i wzajemnych potrzebach, kiedy partnerzy odmiennie postrzegają świat?

Dziś, 8 października, przypada 8. rocznica śmierci Piotra Pawłowskiego (1966–2018). To dzień, w którym wspominamy założyciela i pierwszego prezesa Integracji.

Październik świeci na zielono. To miesiąc Mózgowego Porażenia Dziecięcego – czas, by mówić nie tylko o samej niepełnosprawności, ale przede wszystkim o ludziach, którzy z nią żyją. Chcę opowiedzieć Wam o MPD z własnej perspektywy – osoby, która żyje z nim od urodzenia.

Diagnoza i informacja o konieczności wyłonienia stomii często oznaczają nie tylko lęk przed operacją. Pojawiają się pytania o rzeczy najbardziej codzienne: jak się ubiorę, czy wrócę do pracy, czy będę mogła podróżować, uprawiać sport, pójść na basen, spotykać się z ludźmi albo czuć się swobodnie w bliskości z drugą osobą. – Kiedy ktoś słyszy, że będzie miał stomię, najpierw gubi zwykły dzień, który już miał w głowie – mówi Santiago Collado, współzałożyciel i CEO SIIL Ostomy i Fundacji STOMALife. Z okazji Dnia Stomika rozmawiamy o tym, czego najbardziej obawiają się osoby po operacji i dlaczego worek stomijny nie powinien definiować człowieka.

Piaseczno to miasto i gmina, które zamieszkuje około 100 tys. mieszkańców, w tym ponad 20 proc. seniorów, czyli osób 60+. To nieco mniejszy odsetek aniżeli średnia dla Polski, bo na te tereny sprowadziło się w ostatnich latach wiele młodych rodzin. Niemniej jednak władze gminne mają na oku problemy ludzi starszych i troskę o ich dobrostan.