Rozpoczynamy kolejną edycję konkursu „Człowiek bez barier” – jednego z najważniejszych i najdłużej realizowanych projektów promujących aktywność osób z niepełnosprawnościami w Polsce. Na zgłoszenia czekamy do 24 września!

Są książki, które się czyta. Są też takie, które się przeżywa. „Niegrzeczne” Jacka Hołuba należą do tej drugiej kategorii. To nie jest łatwa lektura, bo nie opowiada historii wymyślonych – opowiada życie. Życie rodziców dzieci z autyzmem, ADHD i zespołem Aspergera, pełne bezwarunkowej miłości, ale także nieustannej walki, zmęczenia, rozczarowań i samotności.

Obowiązująca Ustawa z dnia z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wprowadza w stosunku do Kodeksu pracy przepisy szczególne dotyczące zatrudniania osób z niepełnosprawnościami, co oznacza, że w zakresie uregulowanym we wspomnianej ustawie stosuje jej przepisy zamiast Kodeksu pracy. Warto pamiętać, że kandydat do pracy (pracownik) nie musi okazywać pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, niemniej jednak w takim wypadku nie będzie korzystał z przepisów szczególnych dotyczących zatrudniania osób z niepełnosprawnościami.

Naukowcy z Wydziału Mechanicznego Politechniki Morskiej w Szczecinie opracowali innowacyjne rozwiązanie, które może znacząco poprawić komfort podróżowania osób z niepełnosprawnościami oraz ich opiekunów. „Samochodowa komfortka” to specjalistyczna konstrukcja montowana wewnątrz pojazdu, umożliwiająca bezpieczne wykonywanie czynności pielęgnacyjnych podczas podróży.

Myślę, że mało jest instytucji i organizacji, które dla poprawy dobrostanu osób starszych zrobiłyby tak wiele, ile robi to niemal masowy już w tej chwili ruch Uniwersytetów Trzeciego Wieku (UTW). Pierwszy UTW powstał w 1973 r. w Tuluzie we Francji i został założony przez Pierre’a Vellasa, który w centrum uwagi postawił pomoc ludziom starszym. Niewiele później, bo w roku 1975, założono pierwszy polski Uniwersytet Trzeciego Wieku w Warszawie. Inicjatorką była Halina Szwarc, profesor medycyny, gerontolog, prorektor Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Niedawno ruch UTW obchodził piękny jubileusz półwiecza.

Gdyby o hemofilii opowiadała Halina Witek, dowiedzielibyśmy się o ogromnym strachu, zawsze zatankowanym samochodzie, życiu w gotowości, codziennej walce. Przeczytalibyśmy o rozbitych kolanach, ranie głowy, o nieustającym zmaganiu się na torze przeszkód w szpitalach i codziennym życiu. Jednak opowiada jej syn, Dawid Witek, cichy, spokojny, skromny nastolatek. Przyzwyczaił się, że nie wszystko jest dla niego możliwe.